9 سالگی! این عبارت چه واژه هایی را به ذهن شما راه می دهد؟

نشاط، پاکی یا سادگی را؟ یا آن شعر هایی که در این سنین زمزمه می کردیم را شاید؟ اما کنار چنین واژه هایی که  شور و شادمانگی را در خود دارند؛ کودکان ایران با مفاهیم دیگری نیز درگیرند که این "9 سالگی" و "15 سالگی" را با رویدادهایی تلخ پیوند می زند!

مگر می شود خواند که دخترکی 13 ساله را-که در 8 سالگی در برابر کیسه ای برنج برای کار به خانه ای فرستاده شده است- به ارتکاب جرمی که خود هم به آن اعتراف نکرده است تا امروز که بیشتر از بیست سال دارد در قفس کرده اند و اشک نریخت؟ چطور می توان او را در زمانی که حتی حق رای نداشت دارای بلوغ فکری تصور کرد؟ چطور می توان او را در زمانی که اجازه رانندگی هم نداشت به خاطر بلوغ جنسی دارای مسئولیت کیفری دانست؟

این نه رمانی سوزناک است نه فیلمی تراژیک! این واقعیت امروز جامعه ایران است! تصورش هم سخت است و دردناک که بلوغ جنسی را در دختران و پسران برابر بلوغ و رشد کامل فکری قرار دهیم.

تصور کنید قوانین جاری به دختر بچه ای 9 ساله مانند یک انسان کامل می نگرد حال آنکه حتی در این 2 یا 3 سالی که در مدرسه بوده؛ چیزی بجز پیش پا افتاده ترین مسائل را نیاموخته است. تصور کنید کودکی را که عروسک بازی هایش ما را به خنده می اندازد؛ برای خطایی کودکانه محکوم کنیم.

در این یک ماه در دو پرونده احکامی بی سابقه از سوی 2 قاضی در یک پرونده و 3 قاضی در پرونده ای دیگر مبنی بر عدم بلوغ فکری برای دو متهم به قتل صادر شده است که بسیار جای شادی دارد ولی تا قوانین اصلاح نشوند نمی توان امید به قضاوت  سلیقگی قضات داشت.

آن دخترک که در 13 سالکی هم شاید از کارهای طاقت فرسا شاداب نبود اکنون دیگر چهره اش نه معصومیت کودکانه دارد، نه نشاط نوجوانی و نه غرور جوانی را! او با مشکلات جدی روانی در انتظار آزدی است که همین چندی پیش با وثیقه ممکن شده بود ولی . . .

امروز او به جای  کتاب قرص های قوی اعصاب در دست دارد و روزی را چشم به راه است که بزرگترها ببخشندش!

این نخستین پستی است که در آن از چیزی بجز مسائل زنان می گویم  ولی 28 مرداد است ودنیایی سخن :

28 مرداد یعنی در قفس کردن بزرگترین مرد تاریخ معاصر ایران!

28 مرداد یعنی درد و رنج یک ملت!

28 مرداد یعنی شادمانگی تمامیت طلبان!

28 مرداد یعنی افسار گسیختگی بیگانگان!

28 مرداد ایرانیان را به یاد این می اندازد که آنطور که شایسته بود و بایسته، پشت آن مرد بزرگ نایستادند و انیرانیان  را به این یاد که اگر آن روز درخت نوپای دموکراسی ایران را از بیخ و بن از جای نمیکندند امروز برای تحقق دموکرایسی حداقلی در ایران تقلا نمیکردند-اگر چه هدف نهایی هرگز چنین نبوده و نخواهد بود!

28 مرداد در تاریخ ایران زمین خواهد ماند تا پند گیریم و پند گیرند.

نخستین دادگاه اعضای کمپین یک میلیون امضا برگزارشد. دادگاه نسیم سرابندی و فاطمه دهدشتی روز 21 مرداد در شعبه 28 دادگاه انقلاب برگزارو همان موقع هم حکم دادگاه اعلام شد. آنان به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق فعالیت تبلیغاتی علیه نظام محکوم شدند. استناد قاضی در مورد اتهام آنان ماده 500 قانون مجازات اسلامی بود. نسیم و فاطمه هردو به 6 ماه حبس تعلیقی تا 2 سال محکوم شدند.

نسیم سرابندی و فاطمه دهدشتی در دی ماه 1385 هنگام جمع آوری امضا در مترو به مدت 24 ساعت بازداشت شده بودند. ابتدا به نظرمی آمد پرونده شان بسته شده است اما آنها مجددا در پی تغییر روند بازپرسی احضارو تفهیم اتهام شدند. به آنها گفته شد که اتهام شان اقدام علیه امنیت ملی از طریق تبلیغ علیه نظام است و آنها نیز در آخرین دفاع ازخود این اتهام را نپذیرفتند. اما سرانجام محکوم شدند.این درحالی است که جمع آوری امضا اقدامی مدنی و مسالمت آمیز است و نمی تواند جرم محسوب شود.